W drugiej połowie września 1939 r. niemal całe wyposażenie pałacu zostało zagrabione przez wojska radzieckie. W 1941 r. pałac przejęli Niemcy i urządzili w nim szpital i obiekt wypoczynkowy.
Po zakończeniu wojny majątek został upaństwowiony. W pałacu powstał dom opieki społecznej, obecnie znajdujący się w likwidacji.

Większość wyposażenia jak już wspomniałam, została zrabowana przez okupantów, to co zostało zostało przeniesione do muzeów w Zamościu i Kozłówce. Jednak nadal można podziwiać zabytkowe kominki, główną klatka schodową i zabytkowe wyposażenie biblioteki, z którego zachowały się regały na książki – były wbudowane na stałe w ściany i nie dały się wynieść.
Ponieważ pałac ma układ amfiladowy, a równocześnie stanowi zabytek, nie jest możliwe przekształcenie go choćby w hotel, a szkoda, bo robi naprawdę kolosalne wrażenie.

Aż nie chce się wierzyć że pomimo całej wojennej zawieruchy pałac pozostał w zasadzie nienaruszony. Niestety marnieje, bo nie ma pieniędzy na jego odrestaurowanie, ani pomysłu na jego zagospodarowanie. Mam nadzieję, że to się zmieni, bo ironią losu byłoby to, że oparł się różnym historycznym nawałnicom, a teraz w XXI wieku przekształca się w kompletną ruinę.
Nie zmienia to jednak faktu, że póki jest warto go odwiedzić i popodziwiać.
Na uwagę zasługuje również otaczający pałac park w stylu angielskim (bagatela jedyne 100ha), z bardzo różnorodną roślinnością sprowadzaną z całego świata.

Dla mnie była to o tyle magiczna wycieczka, że podczas całego pobytu na terenie Klemensowa nie spotkaliśmy praktycznie nikogo, oprócz Panów z ochrony. Cisza i spokój, a dodatkowo piękna pogoda, czego chcieć więcej?

Jeśli wybieracie się odwiedzić Roztocze to oprócz stałych punktów na turystycznej mapie zajrzyjcie do Klemensowa, bo warto (póki jeszcze ten pałac stoi)